Ταγκό για τρεις

η σκέψις [μου] [και] τα ποιήματα

Τέσσερα χρόνια πέρασαν από τη μέρα που άκουσα το αριστουργηματικό cd του Δημήτρη Μαραμή, Σκηνές από βουβή ταινία.

Δύο χρόνια πέρασαν από τη μέρα που έτρεξα με αγωνία στο σπίτι για να ακούσω το λατρεμένο cd της Κορίνας Λεγάκη, Χορός με τη βροχή.

Και καθώς το 2012 βαίνει προς το τελευταίο του τρίμηνο, ακούω [ξανά και ξανά] μια νέα δισκογραφική δουλειά από ένα ηφαίστειο μουσικής σύνθεσης, από μια απύθμενα παθιασμένη φωνή κι από λόγια ερωτικά και πονεμένα των Γκανά, Πολυδούρη και Καρυωτάκη.

Κι όταν πατώ το play,
κάποιες φορές ανεβαίνει η αυλαία της φαντασίας μου και παρακολουθώ τις 6 πράξεις μιας σύγχρονης Ελληνικής τραγικής όπερας,
ενώ
άλλες φορές σβήνουν τα φώτα της αίθουσας και ξεκινά μια καλλιτεχνική Ευρωπαϊκή κινηματογραφική παραγωγή:

(1) Τον ερωτεύτηκε από την πρώτη φορά που χόρεψαν ταγκό. Το ίδιο κι αυτός. Είναι χρόνια μαζί, αλλά ο χορός τους έχει γίνει μια ανάμνηση πια. Η καθημερινότητα είναι ένα αβάσταχτο συναισθηματικό αδιέξοδο.
Εκείνη ασφυκτιά. 
(2) Η ψυχή της αδειάζει. Θυμάται το παρελθόν και δέχεται το μέλλον στωικά, μελαγχολικά και θλιπτικά.
(3) Εκείνος την απατά.
Τον ζηλεύει, ναι. Γιατί; Ίσως να υπάρχουν ακόμα θρύψαλα παθιασμένου έρωτα στο είναι της.
Η παρουσία μιας άλλης σηματοδοτεί, ή μάλλον, σφραγίζει το τέλος τους.
(4) Εκείνος, καθώς καπνίζει ένα τσιγάρο καθισμένος σε ένα βράχο και κοιτώντας την Αθήνα από ψηλά, σκέφτεται τη ζωή που μεταλλάχτηκε σε κάτι ανεπιθύμητα πεζό και κρύο. Κι αναρωτιέται γιατί.
(5) Η ζωή τους έχει γίνει ζωές. Ξεχωριστές. Διαφορετικές. Αποστασιοποιημένες.
Χορεύουν αλλού. Χορεύουν με άλλες. Χορεύουν με άλλους.
(6) Το τέλος του τραγικό.

Εκείνη; Ίσως να...

Α, δε σας λέω!
Αυτό το τέλος της όπερας και της ταινίας μου, το κρατώ μυστικό.

Εσείς όμως...

Ακούστε στη φαντασία σας και δείτε ό,τι αγαπάτε.

Κλάψτε. Ονειρευτείτε.

Ερωτευτείτε. Παθιαστείτε.

Απολαύστε...

...και...

Ζήστε.

Από τη μεριά μου όμως...

...ιδού η Πρώτη Πράξη των έργων της φαντασίας μου...

"Just too...innegal"

Πήγα, χθες στον"Παρνασσό" και χάρηκα τη συναυλία "Just too...innegal"! Μια ιδιαίτερη μουσική βραδιά με έργα τῶν A. Piazzolla, Chick Corea, John Stevens, Jonhn Philip Sousa, Nicola Piovani, Arturo Marqeuez, Freddie Mercury, Μίκη Θεοδωράκη, Παναγιώτη Θεοδοσίου, Δημήτρη Μίχα κ.α.
Tρία κουιντέτα, χάλκινων και ξυλίνων πνευστών". Οι "Just brass", "Too bass" και "Q-innegal". Κλείσιμο της βραδιάς με το έργο του Παναγιώτη Θεοδοσίου "Overture for Woodwinds and Brass" που ερμήνευσαν μαζί τα τρία σύνολα σε μουσική διεύθυνση του συνθέτη. Απολαυστική βραδιά!

Νέοι μουσικοί, εξαιρετικοί σολίστες, αρμονικά δεμένοι μεταξύ τους. Οι διασκευές των αγαπημένων κομματιών, από τσαχπίνικες έως εμπνευσμένες. Ιδιαίτερα, η διασκευή των κομματιών του Piazzola, με καταγοήτευσε.

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω το κουιντέτο που μού άρεσε περισσότερο. Είχαν, το καθένα τον δικό του χαρακτήρα, τη δική του μουσική ψυχή!

Το κλείσμο, μια γιορτή, με όλους του σολίστες να ερμηνεύουν, υπό τη διεύθυνση του χαρισματικού Παναγιώτη Θεοδοσίου, τη σύνθεσή του!

Encore, παιδιά! Encore!

Π.Β.

21/o3/2012 

 

© Peggy Carajopoulou-Vavali 2012

Γιώργης Χριστοδούλου "flâneur*

*Flâneur= Personne qui flâne (Αυτός που περιδιαβαίνει)

*Flâner= Se promener sans hâte, au hasard, en s’abandonnant à l’impression et au spectacle du moment (Περπατάω χωρίς βιασύνη, τυχαία, αφημένος στην εντύπωση και το θέαμα της στιγμής)

Κάποτε είχα πάρει τους δρόμους με ένα ημερολόγιο, μια πέννα και μια φωτογραφική μηχανή α λα μπρατσέτα. Με παλτό και κασκόλ περπάτησα την λεωφόρο St-Germain-des-Prés. Έφτασα σε ένα παριζιάνικο café, ονόματι Les Deux Magots, ενώ κάπου κοντά ήταν και το Cafe de Flore, παλιά στέκια των Apollinaire, André Breton και Oscar Wilde.
Η παραγγελία μου ήταν πάντα η ίδια: Chocolat viennois, Salade Flore ή Salade Saint Germain και Perrier.
Κι έγραφα, έγραφα, έγραφα.
Αργότερα... βόλτες, βόλτες, βόλτες.
Καθισμένος σε παγκάκια στις όχθες του Σηκουάνα έβλεπα τα ερωτευμένα ζευγάρια να περπατούν και να περνούν από μουσικούς κι άλλους καλλιτέχνες και μου φαινόταν σαν να ζούσα παλιά ασπρόμαυρη Γαλλική ταινία. Στιγμές ονειρευόμουν ότι εκείνα τα απογεύματα θα ζούσα κι εγώ αυτόν τον έρωτα που θα τελείωνε αργά τη νύχτα στον σταθμό του τραίνου μέσα σε σύννεφα ατμών καθώς το τραίνο θα αναχωρούσε και κάπου θα ακουγόταν μια μελωδία του Ραχμάνινοφ.
Στην Βαρκελώνη το σενάριο ήταν το ίδιο. Βόλτες με το ημερολόγιο και την φωτογραφική στα ντιζαϊνάτα καφέ, τα μαγαζιά και στα κτήρια που παραμένουν αρχιτεκτονικά κεντήματα.
Για ώρες δεν είχα καμία επικοινωνία με φίλους, γνωστούς και οικογένεια. Χαμένος στα πλακόστρωτα δρομάκια βόλταρα σε άλλες εποχές στο Barri Gòtic και Las Ramblas κι ένωσα αυτήν την μυστικιστική γαλήνη στην Sagrada Familia και στον επιβλητικό καθεδρικό ναό, La Seu.
Στο κάστρο του Montjuïc, ο καταλανικός άνεμος φυσούσε καθώς ο Gaudí  κι ο Miró μου έκλειναν το μάτι από "'κει κάτω".
Κατακλυσμός αναμνήσεων και συναισθημάτων.
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. 
Και φέτος, ξαφνικά με το flâneur* του Γιώργη...
"στον αέρα που σηκώνεται βλέπω τ' όνειρο μου να ζωντανεύει..." [ξανά...]
[...στην Βαρκελώνη και στο Παρίσι...]
Ζήστε το κι εσείς!

ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗ ΜΑΙΡΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΑ

Χτες βράδυ, μαζευτήκαμε στο οικείο και φιλόξενο ΑΛΑΣ, στον Κεραμεικό, η παρέα. Περνάμε καταπληκτικά, όπου κι αν πάμε, ό,τι και να κάνουμε μαζί, αυτή η παρέα. Έχουμε δέσει. Έχουμε άριστη χημεία μεταξύ μας, με αλυσιδωτές αντιδράσεις  απρόβλεπτες και μοναδικές. Θα κρατήσει χρόνια αυτή η κολόνια και θα πάει πολύ μακριά ετούτη η βαλίτσα.

Ο Πάνος Χατζηκουτσέλης, η Κατερίνα Μαντέλη και η Μαρία Κανελλοπούλου, έστησαν μια χαριτωμένη, νοσταλγική και διασκεδαστική «παρεΐστικη» παράσταση, με τη μουσική συνεργασία του Διαμαντή Καλαφατιάδη. «Από τη Νέα Γυναίκα στη Μαίρη Παναγιωταρά», την ονομάσανε και ήταν, όντως, όνομα και πράμα!

Τραγουδήσαμε ξανά, τα τραγούδια που σιγομουρμουρμουρίζαμε με τον παππού, τη γιαγιά και με τους γονείς μας. Αυτά τα διαχρονικά «παλιακά», άλλοτε επαναστατικά, άλλοτε τσαχπίνικα και εντελώς ερωτικά!

Δεν είναι πολλά τα χρόνια που η Νέα Γυναίκα κέρδισε το δικαίωμα να ψηφίζει και σφυρίζει και να καπνίζει, το οποίο δικαίωμα της άνοιξε δρόμους πολλούς πολλαπλασιάζοντας τις υποχρεώσεις της σε βαθμό Μαίρης Παναγιωταρά!

Π.Κ.Β.

10-03-2011

© Peggy Carajopoulou-Vavali 2011

Rachmaninoff Piano Concerto No. 3

Μουσική, η Γλώσσα του Θεού

Cecil Parkes: The Rach 3. It's monumental.
David: It's a mountain. The hardest piece you could everest play.
-Από την ταινία Shine (Ο Σολίστας, 1996) του Scott Hicks.

Sergei Rachmaninoff

O Sergei Rachmaninoff για μένα είναι ο κορυφαίος συνθέτης και πιανίστας του 20ού αιώνα. Μελωδικός, ρομαντικός και άκρως κινηματογραφικός. Τον ανακάλυψα όταν είδα την ταινία "Brief Encounter" (Σύντομη Συνάντηση, 1945). Η εισαγωγή από το Κοντσέρτο για Πιάνο Νο.2 που ακούγεται από το πρώτο καρέ της ταινίας ήταν αρκετό για να με μαγέψει και να με κάνει να λατρέψω τον Ραχ. Με λίγο γκούγκλινγκ, έμαθα ότι η μουσική του Ραχμάνινοφ ακούγεται σε πολλά κινηματογραφικά έργα. Π.χ. Grand Hotel, Dr. Zhivago, Bridget Jones' Diary, Spiderman 3 κλπ. Και το γνωστό τραγούδι του Eric Carmen, "All by myself" 1975, είναι βασισμένο σε μελωδία από το 2ο κοντσέρτο για Πιάνο.

Ο Ραχμάνινοφ έγραψε τέσσερα κοντσέρτα για πιάνο, έντονα φορτισμένα με ανθρώπινα  συναισθήματα που καταφέρνουν να αγγίξουν τη σφαίρα της θεϊκής υπόστασης. Το Κοντσετο για Πιάνο Νο.3 (1909) για μένα είναι το πιο πνευματικό. Φτάνει εκεί που ο ανθρώπινος νους διαστέλλεται τόσο μέχρι τα όρια της ίδιας του της αντίληψης. Γι'αυτόν τον λόγο είναι και από τα πιο δύσκολα μουσικά έργα που έχουν γραφτεί ποτέ. Δεν φτάνει η δεξιοτεχνία στο πιάνο. Δεν φτάνει το ταλέντο. Χρειάζεται τον άνθρωπο που θα κάτσει στο πιάνο, θα γίνει ένα μ'αυτό, και στη συνέχεια, θα υποστηριχτεί από άλλους 50 μουσικούς. Μεγάλοι πιανίστες το φοβήθηκαν. Άλλοι αρνήθηκαν να το ερμηνεύσουν διότι, από τον απέραντο σεβασμό προς το συνθέτη και το έργο του, θεώρησαν ότι ήταν ανάξιοι.

Panos Karan

Και σήμερα, στον 21ο αιώνα, ο Πάνος Καράν, ένας νεαρός σε ηλικία πιανίστας, ξεπέρασε τα όρια του ταλέντου και της δεξιοτεχνίας, και σαν γενναίος πολεμιστής, όρμησε στο πεδίο της μουσικής μάχης, παρασύροντας μαζί του τον ακροατή, κατακυριεύοντας τον συναισθηματικά και πνευματικά και φέρνοντάς τον κοντά στην ψυχή του Ραχμάνινοφ, τη στιγμή που άφηνε τον Θεό να κατευθύνει την πένα του στις σελίδες της παρτιτούρας.

Ο δίσκος αυτός έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα. Εγώ και πολλοί άλλοι άνθρωποι, μέσω της σελίδας του Πάνου Καράν στο Facebook, παρακολουθούσαμε για μήνες την δημιουργία του. Ο ίδιος ο Πάνος ανέβαζε φωτογραφίες και βίντεο από τις ηχογραφήσεις και την διαδικασία της ολοκλήρωσης του έργου αυτού. Το αποτέλεσμα; Ο δίσκος αυτός είναι ΚΑΙ δικός μας. Εγώ προσωπικά αν τον είχα σε βινύλιο, θα τον είχα λιώσει πολλάκις. 

Ο Πάνος Καράν θα ερμηνεύσει το Κοντσέρτο για Πιάνο Νο. 3 του Ραχμάνινοφ στο Μέγαρο Μουσικής τον Γενάρη του 2011. Μέχρι τότε, μπορείτε να πάρετε μια οπτικοακουστική γεύση εδώ!

Κε Καράν, με αγωνία περιμένω και τα άλλα τρία κοντσέρτα. Εν καιρώ...

Χορός με τη Βροχή

Η Κόρη της Φαιστού ζει!

Ήταν όμορφη του Μίνωα η κόρη. Ήταν ευτυχισμένη. Στις χαρούμενες της στιγμές δεν δίσταζε ποτέ να βγει και να χορέψει ξυπόλητη στη βροχή φορώντας το βαθύ κόκκινο φόρεμά της. Ταξίδεψε με τρικυμίες κι έφτασε στα βάθη των ονείρων της όπου εκεί γνώρισε έρωτες μικρούς κι αγάπες μεγάλες. Ερωτεύτηκε έντονα και παράφορα. Παρακαλούσε την αγάπη της να έρθει και να την βρει. Εκείνος την άφησε να κλαίει με λυγμούς και την ψυχή της κενή.  Απομονώθηκε και κοιμήθηκε για ένα αιώνα στα δώματα του πύργου της. Κάποιοι την έχασαν. Είπαν ότι βρήκαν τη μεταξένια της τη φορεσιά στα κλαριά του δέντρου. Μην τους πείτε την αλήθεια όμως. Θα την γνωρίζουμε μόνο εμείς. Γιατί οι αξιόπιστες πηγές λένε ότι εκείνος ήρθε. Μπήκε στα όνειρα της, της έδωσε στα χείλη ένα φιλί κι όλος ο κόσμος ξύπνησε. Γεννήθηκε απ'την αρχή, το ίδιο και η κόρη. Κι από τότε, συνεχίζει να χορεύει, συνεχίζει να τραγουδά, να ταξιδεύει, να ερωτεύεται...

φωτο.βόλτα

Φάσεις μιας ερωτευμένης ψυχής...

Μετά από πολλούς μήνες αναμονής, επιτέλους κυκλοφόρησε η φωτο.βόλτα.

Βόλτα στο φως μιας ψυχής που έχει ερωτευτεί, αλλάζει, μεταλλάσσεται και περνάει από τη μια φάση στην άλλη. Κάποιες στιγμές λιώνει από το ερωτικό πάθος. Άλλες στιγμές αισθάνεται παιδί και βγαίνει να παίξει στον ήλιο. Πονάει, υποφέρει και ζει στιγμές υπαρξιακής κρίσης. Ζηλεύει. Κάνει αταξίες και πειράζει το αντικείμενο του πόθου της. Τον πειράζει, τον χαϊδεύει, τον χαζεύει... Προσπαθεί να γίνει ένα μ'εκείνον, με την ψυχή του, με το σώμα του. Είναι κοντά στον Θεό. Χρησιμοποιεί τη Γλώσσα Του - το τραγούδι, τους στίχους, τη μουσική. Κάνει ό,τι μπορεί για να ζήσει τον έρωτα καθώς βρίσκεται  καθηλωμένη σ'ένα πλανήτη που περιστρέφεται γύρω από έναν ήλιο λαμπρό. Συλλέγει τα συναισθήματα και ζει με την ελπίδα και τη χαρά ότι και τώρα και πάντα θα τον κοιτάζει, θα τον αποκτήσει και θα περάσει στην αιωνιότητα κάνοντας εις αεί βόλτες πολλές στο φως, ευτυχισμένη, γεμάτη, ερωτευμένη...

Σκηνές από Βουβή Ταινία

Ο Έρωτας στην Μεγαλούπολη...

Κορυφαία δουλειά!

Κι εκεί που αναρωτιόμουν αν εντέλει θα τραγουδήσει κανείς για τον Έρωτα και την Μοναξιά σε αυτήν την αγαπημένη τερατούπολη, έφτασε στα χέρια μου [και στα αυτιά μου] το έργο του Δημήτρη Μαραμή, "Σκηνές από βουβή ταινία," με στίχους του Σωτήρη Τριβιζά.

Δεν θα γράψω κριτική... ούτε περιγραφές θα κάνω. Το κάθε κομμάτι για μένα μοναδικό.
Μερικά δείγματα εδώ.

Έγραψα στον συνθέτη: ... "ακούω το CD καθώς κοιτώ την πόλη από το μπαλκόνι και βλέπω τους χαμένους έρωτες να παραπλανιούνται στις λεωφόρους και στα σοκάκια της. Έρωτες και αγάπες που έληξαν ή που να μην ολοκληρώθηκαν ποτέ και άλλοι που ζουν στα όνειρα και μόνο.
Και αυτή η βασανιστική γλύκα της μοναξιάς..."

...και το αφιερώνω σε όλους όσους πιστεύουν ότι η μουσική, οι μουσικοί, οι στιχουργοί και οι ερμηνευτές βρίσκουν αυτόν τον μοναδικό τρόπο να μας γαργαλήσουν την ψυχή και... 

δεν λέω τίποτε άλλο.
Απολαύστε...